Category Medycyna

Brak UV

sprzyja długi stosunkowo okres zimowy, w którym mniej promieni nadfioletowych przenika na ziemię w środowiskach zanieczyszczonych dymem, spalinami, kurzem. Przenikanie i działanie na skórę promieni nadfioletowych jest również zaburzone. Do innych czynników usposabiających do krzywicy można zaliczyć wpześniactwo, zaburzenia wchłaniania jelitowego, niedostateczne przebywanie dzieci na świeżym powietrzu i nieprawidłowe żywienie. Pokarm kobiety i mleko krowie nie zawierają dostatecznej ilości witaminy D.

Czytaj Dalej

Uwagi ogólne bółów krzyża

Zdaniem Haldemana leczenie zachowawcze bólów krzyża, najbardziej rozpowszechniona do chwili obecnej forma terapii, może – jeśli jest nieprawidłowo prowadzone

Czytaj Dalej

U pierwszego naszego chorego

U pierwszego naszego chorego, pierwotne szycie cewki dało trwałe odtworzenie jej ciągłości. Postępujące zwężenie przy wielokrotnym, nieskutecznym poszerzaniu, zostało usunlięte operacyjnie z zespoleniem – koniec do końca. Decyzję o zabiegu przyspieszyły z pewnością następstwa zwężenia (kamica, zapalenie jądra) grożące trwałymi następstwami odnośnie płodności i nawracających zakażeń ‚dróg moczowych.

Czytaj Dalej

Objawy kliniczne

Ropne (bakteryjne) choroby skóry Rozróżnia się tu: mnogie ropnie skóry, liszajec pospolity, nieszto- wice zgorzelinowe oraz ropowicę (ta ostatnia dotyczy nie tylko skóry, ale i innych tkanek miękkich). Charakterystyczne w okresie noworodkowym są: pęcherzyca zakaźna noworodków i złuszczają- ce zapalenie skóry noworodków. Skóra noworodków reaguje na różne czynniki bakteryjne odczynem pęcherzowym.

Czytaj Dalej

Klasyfikacja i objawy kliniczne

Zmiany zapalne w układzie oddechowym mają u dzieci zwykle cha-rakter procesu rozsianego. Jeśli używa się określonych rozpoznań anatomicznych, to należy przez to rozumieć, że w danym przypadku na plan pierwszy wysuwają się objawy zapalne ze strony jednego narządu, np. nosa, gardła, krtani itp.

Im młodsze jest dziecko, tym częściej reaguje uogólnionymi odczynami chorobowymi nawet na proces zapalny niewielkim stosunkowo nasileniu i rozprzestrzenieniu. Regułą u niemowląt z banalnym zakażeniem górnych dróg oddechowych jest wyraźne upośledzenie łaknienia, rozdrażnienie, niepokój. Nierzadko dochodzi do wysuszenia błon śluzowych i do odwodnienia, nawet bez wysokiej gorączki. Już niedrożność przewodów nosa powoduje duszność, która nasila się przy zmniejszeniu drożności dalszych odcinków układu oddechowego. Duszność ma charakter głównie wdechowy, jeśli przeszkoda umiejscowiona jest w górnych drogach oddechowych a większe utrudnienia fazy wdechowej następują w przypadku zmian w obrębie drzewa oskrzelowego, zwłaszcza gdy nastąpi wyraźny kurcz oskrzeli. Klasycznym, przykładem duszności wydechowej jest duszność spotykana w dychawicy oskrzelowej. W zapaleniach płuc i opłucnej duszność ma na ogół charakter mieszany, wdechowo-wydechowy. Jeśli zaburzenia drożności dróg oddechowych w znacznym stopniu upośledzają wentylację, dopływ powietrza utlenionego do pęcherzyków płucnych

Czytaj Dalej

Okłady parafinowe w czasie urazu kręgosłupa

– 1. Okłady parafinowe – do zabiegów leczniczych używa się parafiny stałej o dużej pojemności cieplnej i małym przewodnictwie cieplnym (powoli oddaje ciepło). Okład powoduje głębokie przegrzanie i działa przeciwbólowo. Wykonanie zabiegu – pędzlowanie do grubości 2 cm w okolicy objętej bólem, a następnie okrycie folią i kocem czas zabiegu – do 30 min temperatura okładu – 42-46°C (5-10 zabiegów).

Czytaj Dalej

Kuczman

Występowanie. W Europie dość częsty w Polsce – pospolity. Budowa i rozwój. Długość owada dorosłego ok. 1 mm. Ciało o barwie ciemnoszarej. Głowa zaopatrzona w oczy złożone i stosunkowo krótki kłujący aparat gębowy. Czułki u samca silniej owłosione. Nogi są brązowe. Skrzydła (ryc. 5.19)- krótkie i stosunkowo szerokie, z ciemniejszymi zabarwieniami bez łusek.

Czytaj Dalej

Rozmnażanie się pierwotniaków

Rozmnażanie się pierwotniaków jest zwykle bezpłciowe, najczęściej przez podział mitotyczny na 2 osobniki potomne podział ten przebiega jako ortomitoza lub pleuromitoza. W ortomitozie chromosomy przyczepiają się do włókien wrzeciona mitotycznego i przy końcu profazy układają się w płaszczyźnie równikowej (me- tafaza), skąd rozchodzą się na bieguny. W pleuromitozie chromosomy umieszczają się na błonie jądrowej i po podziale podłużnym rozchodzą się na bieguny – brak więc metafazy. U niektórych pierwotniaków rolę centrosomu odgrywa kinetosom lub rzęski. Dwubiegunowy podział komórki tj. podział podłużny (symetrogeniczny) charakteryzuje wiciowce. Mimo to niektóre wśród nich mają więcej wici wychodzących z kinetosomów (np. u Trichomonadida), zwykle 4 charakteryzują się obecnością włókien łączących kinetosomy z ciałem parabazalnym one, a być może tylko

Czytaj Dalej

Muchy tse-tse

– sucholubna, zamieszkująca sawanny, głównie na wschodnich obszarach środkowej Afryki, przenosi T. brucei rhodesiense, a także T. brucei brucei – wiciowca pa-sożytującego u zwierząt kopytnych, głównie antylop.

Czytaj Dalej

Objawy kliniczne

Jak już wspomniano dziecko z chorobą układu krążenia może przez czas dłuższy sprawiać wrażenie pozornie zdrowego i ustalenie rozpoznania jest możliwe tylko za pomocą dokładnego badania lekarskiego oraz wykonania różnych badań dodatkowych (elektrokardio- gram, zdjęcie rtg narządów klatki piersiowej, czasem bardziej skomplikowane badania radiologiczne z wprowadzeniem środka cieniującego do naczyń krwionośnych i serca, cewnikowanie serca). Dokładna obserwacja dziecka pozwala jednak czasem na zauważenie objawów nasuwających podejrzenie zaburzeń w krążeniu. Do objawów takich należą: zmiany w usposobieniu dziecka, zmniejszenie się jego aktywności ruchowej, łatwe męczenie się przy większych wysiłkach fizycznych, zasinienie dookoła ust przy krzyku, występowanie duszności wysiłkowej (jeśli wyłączy się zmiany chorobowe w układzie oddechowym). Do cięższych, bardziej sprecyzowanych objawów klinicznych w chorobie układu krążenia można zaliczyć: 1) stałe przyśpieszenie tętną, stwierdzane również w czasie snu i spoczynku, 2) zmęczenie nawet przy małych wysiłkach fizycznych, 3) występowanie sinicy, która w wielu wadach wro-dzonych serca, powodujących znaczne mieszanie się krwi żylnej z krwią tętniczą, jest zjawiskiem stałym i ma charakter sinicy uogólnionej, 4) równoczesne z powyższymi objawami występowanie obrzęków, głównie w obrębie kończyn dolnych.

Czytaj Dalej

CHOROBY KRWI I UKŁADU KRWIOTWÓRCZEGO

Elementy upostaciowane (krwinki czerwone, krwinki białe, płytki) i inne składniki krwi spełniają wielorakie czynności, ważne dla funkcjonowania organizmu jako całości i poszczególnych jego narządów. Układem macierzystym dla upostaciowanych elementów krwi jest przede wszystkim szpik kostny inne składniki są wytwarzane w wątrobie i układzie limfatycznym. Choroby krwi mogą być spowodowane działaniem czynników szkodliwych na układ krwiotwórczy, bądź też bezpośrednio na krew obwodową. Krew reaguje bardzo czule na większość procesów chorobowych w organizmie ludzkim, dlatego też badanie morfologiczne krwi jest szeroko stosowane jako pomocniczy test diagnostyczny. Najczęściej dochodzi do rozwoju niedokrwistości lub do zmian ilościowych i jakościowych w obrębie krwinek białych. Dziecko rodzi się ze zwiększonym – w porównaniu z wszelkimi późniejszymi zmianami – stężeniem hemoglobiny, krwinek czerwonych i białych we krwi. Bezpośrednio po urodzeniu, w następstwie lepszych warunków utleniania, stężenie hemoglobiny szybko się zmniejsza. Zmniejsza się również liczba krwinek czerwonych i białych. Najniższe wartości hemoglobiny i krwinek czerwonych występują w całym okresie niemowlęcym, potem dochodzi do ich ponownego wzrostu. W przypadkach wcześ- niactwa stężenie hemoglobiny i liczba krwinek czerwonych są jeszcze mniejsze niż u niemowląt urodzonych o czasie i bardzo często występuje niedokrwistość. Szybko rozwijający się organizm małego dziecka wykazuje zwiększoną skłonność nie tylko do niedokrwistości, ale również do zapadania na inne choroby krwi.

Czytaj Dalej

Złamanie kości łódeczkowatej nadgarstka

Złamanie kości łódeczkowatej nadgarstka (fractura ossis scaphoidei) następuje najczęściej w czasie upadku na rękę. Przy promieniowym ustawieniu ręki wyrostek rylcowaty działa wtedy jak rozrywający klin. Złamania mogą tyczyć guzka, trzonu lub końca bliższego. W tym ostatnim przypadku może powstać martwica odłamu bliższego w następstwie przerwania naczyń odżywczych. Złamanie można rozpoznać na podstawie bolesności i obrzęku w obrębie „tabakierki anatomicznej”, narastania dolegliwości przy zgięciu grzbietowym i odwodzeniu ręki oraz przy ucisku wzdłuż osi kciuka. Rodzaj złamania i przemieszczenia określa zdjęcie rentgenowskie, pęknięcie kości może być jednak niewidoczne. Powtórny radiogram wykonany po 10-14 dniach ujawnia szczelinę złamania.

Czytaj Dalej

PRZEGLĄD OBRAŻEŃ WIELONARZĄDOWYCH

Podane w ogólnym zarysie postępowanie nie można zastosować w każdym przypadku, musi ono być najczęściej indywidualne. Wymaga przeważnie współdziałania wszystkich specjalistów dla ratowania zagrożonego życia.

Czytaj Dalej

Mucha domowa

Występowanie. Gatunek kosmopolityczny i synantropijny. Budowa i rozwój. Ciało krępe długości 7-9 mm, barwy szarej do szaroczamej. Na głowie para czerwonobrązowych oczu złożonych. Czułki krótkie, trójczłonowe, po stronie grzbietowej mają pokrytą włoskami szczecinkę (arista). Narząd gębowy typu ssąco-liżącego. Otwór gębowy jest zakończony poduszkowatą tarczą (tabel- lum) z kanalikami ssącymi (tchawki rzekome = pseudotchawki) (ryc. 5.27). Tułów ma 4 podłużne, szerokie, ciemne pasy. Skrzydła z żyłką czwartą wygiętą ostro w kierunku żyłki trzeciej (ryc. 5.27). Nogi zakończone parą pazurków i parąprzylg.

Czytaj Dalej

Duży odsetek bólów krzyża

Ponieważ mimo leczenia (czy też, niestety, dzięki niemu!) stosunkowo duży odsetek bólów krzyża przejdzie w postać przewlekłą, w której trwałe uwolnienie się od dolegliwości jest właściwie niemożliwe, jedną z głównych ról w zespole leczącym muszą odgrywać psychiatrzy i psycholodzy. Ponadto między pacjentem a lekarzem musi zostać nawiązany stały kontakt, nacechowany wzajemnym szacunkiem, zrozumieniem i życzliwością. W pierwszym okresie leczenia chory powinien odwiedzać lekarza leczącego 2-4 razy w miesiącu. Oczywiście zespół leczący, w skład którego może w różnych okresach wchodzić od 3 do 6 osób, musi ściśle ze sobą współpracować.

Czytaj Dalej